مقالات

اقسام سیاست های مالی

اقسام سیاست های مالی

اقسام سیاست های مالی

مهم ترین تقسیمات سیاست های مالی طبقه بندی آن به سیاست مالی خنثی، انبساطی و انقباضی است:

گفتار اول: سیاست مالی خنثی[1]

زمانی که از سیاست مالی خنثی سخن می رانیم منظور این است . که دولت بودجه بندی خود را به گونه ای بچیند که تمامی درآمدهای مالیاتی صرف هزینه های دولتی شود . که این امر هیچ اثری بر اقتصاد کشور ندارد . سیاست های خنثی معمولاً زمانی انجام می شود . که اقتصاد در حالت تعادل است. مخارج دولت به طور کامل توسط درآمدهای مالیاتی تامین می شده . و به طور کلی نتیجه بودجه اثر خنثی در سطح فعالیت های اقتصادی دارد.[2]

گفتار دوم: سیاست مالی انبساطی[3]

سیاست مالی انبساطی در شرایط عدم اشتغال کامل و بویژه درشرایط کسادی بازار و اقتصاد انتخاب میشود و عبارت از افزایش مخارج دولت و کاهش مالیاتها به منظور بسط فعالیت اقتصادی و رفع شکاف انقباضی است. سیاست مالی انبساطی شامل مازاد هزینه های دولتی نسبت به درآمد مالیاتی است و معمولا در دوران رکود انجام می شود و این مازاد و یا کسری بودجه توسط استقراض از بانک مرکزی و یا سایر درآمدهای دولتی مانند مصرف ذخایر ملی فروش دارایی های ثابت جبران می شود.[4]

زمانی که برای بازارهای تولیدی در کشور، تقاضا کاهش یابد و عرضه کنندگان نتوانند کالاهای خود را به متقاضیان کالا بدهند.

در این حالت رکود پیش می آید. اما علت رکود چیست ؟ رکود علت های زیادی دارد ولی از جمله عللی که می توان برای رکود برشمرد قیمت بالای کالا و نبود اعتبار کافی در دسترس متقاضیان است.

حال  دولت با یک سیاست انبساطی اقدام به خلق اعتبار می کند و هزینه های دولت را افزایش می دهد تا بتواند به مردم توانایی خرید بدهد. در این هنگام چرخه تولید نیز با افزایش تقاضا روبرو می شود .

و می تواند ظرفیت های خالی خود را کامل کند. اگر افزایش اعتبار بیش ازحد نیاز باشد موجب  افزایش بی رویه تقاضا در بازار می شود .

و عرضه کننده برای عرضه بیش تر نیاز به خرید  تجهیزات و سرمایه گذاری مجدد دارد که این امر خود موجب افزایش قیمت ها می شود ودر نتیجه تورم رشد خواهد کرد که این رشد برای اقتصاد مضر است.

گفتار سوم: سیاست مالی انقباضی[5]

سیاست مالی انقباضی درشرایط پراشتغالی و تورم ناشی از بهره برداری اضافی ازمنابع تولید انتخاب می شود و سیاست مناسبی جهت کاهش فشار تقاضا و تورم و یا رفع شکاف تورمی ازطریق افزایش مالیاتها و کاهش مخارج دولتی به شمار می رود. این سیاست وقتی مخارج دولت کمتر از درآمد مالیاتی باشد رخ می دهد و معمولا متعهد به پرداخت بدهی های دولت است. در این سیاست دولت علاقه مند به جمع آوری نقدینگی وتسویه بدهی های خود به بانک مرکزی است. بدهی هایی که دولت در دوره رکود از بانک مرکزی گرفته است.[6]

بطور کلی، در اقتصادی که پول های سرگردان با ورودشان به بازارهای غیر مولدی مانند ارز، سکه و مسکن تورم را بالا می برند و آرامش اقتصادی کشور را بر هم می زنند، دولت ها با وضع و اعمال سیاست مالی انقباضی و دریافت مالیات های ریاضتی و کاهش هزینه های دولتی سعی در جمع آوری این پول های سرگردان دارند تا بتوانند وضعیت نامناسب اقتصاد را سامان بخشند.[7]

[1]. Neutral Fiscal Policy

[2]. Buti, Marco, Franco, Daniele, Fiscal Policy in Economic and Monetary Union: Theory, Evidence, and Institutions, Edward Elgar Publishing, 2005, P.173

[3]. Expansionary Fiscal Policy

[4]. Carbaugh, Robert, International Economics , Cengage Learning, 2008, Edition 12, p.505

[5]. Contractionary Fiscal Policy

[6]. Arnold, Roger A., Macroeconomics,  Cengage Learning, 2008, p.235

[7]. Ibid,p.236

http://www.business.vic.gov.au

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *